Geçtiğimiz günlerde bir dizi repliğinde denk geldim, “sizden daha zeki birinin olabileceğini düşünmüyorsunuz” diyen bir ebeveyn. O sırada sanki taşlar yerine oturdu.
Bir süredir (yaklaşık 5 yıldır falan) ailemin kandırılmaya müsait ya da saf olduğu kanısına hiç kapılmadığımı, hatta bu söylemi birinin ağzından kendi ailesi hakkında duyunca yardırgadığımı fark ettim. Oysaki daha önceden sıkça ebeveynlerime “siz çok safsın, sizi kandırıyorlar. Bu devir başka!” tarzı ikazlarım olurdu. Aileler hakkında konuşulduğu zaman çoğumuzun ağzından “Bizimkiler saf. Anlamazlar, öyle düşünmezler. Çok iyi niyetliler, hep iyi niyetlerinden kaybediyorlar.” çıkardı. Sanırım büyüdükçe ‘kendimizden başka birinin de zeki olabileceğini’ anlıyoruz. Kabul, her zaman ailemizin bir tık daha üzerindeyiz; teknolojik olarak, bilimsel olarak, eğitimsel olarak kısacası çağ olarak ama onların bizi yetiştirdiğini ve onların da kendi ebeveynlerinin bir tık üstü olduğunu kaçırmasak iyi çocuklarız aslında.
Belki konduramıyoruz. Belki sıkça unutuyoruz anne babamızın da genç olduğunu. Sonuçta, onlar da unutuyor çoğu zaman çocukluklarını. Daha acısı, biz de unutuyoruz çocukluğumuzu ve bizim de unutacaklar gençlikliğimizi…
Velhasıl kelam bizim bebeler de diyecek ki bizim için “benim ailem saf! Kandırırlar onları, çok iyi niyetliler hep iyi niyetlerinden kaybettiler” buyurun, afiyet olsun.
Umaysal 